میخواهم بنویسم...اما حتی درین دنیای مجازی که هرکسی از هر دری مینویسد...حتی گاهی ابتذال قلم مجازی و طرفدارانش آنقدر مشهود است که نیازی به گفتن ندارد، من از اینکه برای دل خودم بنویسم یا درد دل کنم هم میترسم...مردم دوست ندارند بدبختیهای آدم را بخوانند...ترجیح میدهند با یک کلیک به دنیایی مملو از جک یا نوشته های آنچنانی وارد شوند! انگار نوشتن  درددل و غیره به مزاج کسی خوش نمی آید...کسی دلش نمیخواهد در غم و درد دیگران شریک شود ولو به خواندن چند خط!

پس همانطور که ذر زندگی حقیقی لال شده ام درین دنیای مجازی بی سر و ته هم خفه خون میگیرم ...

خداوند هیچ تبری را

به جرم درخت انداختن

مجازات نمیکند...

گویا سرنوشت هرچه باشد

باید به عادلانه بودنش تن سپرد...

در شهر وزغهای متعفن پیر

سنجاقک بودن قدغن !

اگر به اندازه همه بادبادکهای دنیا

دلت برای پرواز تنگ شده:

میتوانی بنشینی

و برای درختان بید شالگردن پشمی ببافی

هم خوبست...هم سرت گرم میشود!

و باید از اینکه روزی متولد شده ای

شرمسار باشی!!!